De havik en de uil

Ik had het nog nooit eerder gezien: een gedode roofvogel. Het ziet er een beetje triest uit. De predator verslagen. Op zijn rug, de vleugels in overgave gespreid, zijn kop en borst genadeloos afgerukt, ligt hij hier in de bleke avondzon. Hoe is hij aan zijn eind gekomen?

De zachte kleine veertjes om het slachtoffer heen wijzen op een doodstrijd. Mijn zoontje van vier en ik kijken er gebiologeerd naar. Met welk dier heeft deze vogel strijd geleverd? Door wie is hij gedood?

Ik kan drie opties bedenken:

  1. Gedood door een oneerlijke jager die zijn natuurlijke concurrent wilde uitschakelen,
  2. gevangen door een hongerige vos die in de jonge vogel een gemakkelijke prooi zag,
  3. bejaagd door een andere roofvogel die honger had. Haviken eten roofvogels.

Hoewel ik niet de dader ben, heb ik de neiging de veren mee te nemen als trofee. Om er een verentooi van te maken, net als de indianen deden. Maar ik ben geen indiaan. Ik hou net zoveel van de natuur als zij, maar jaag niet en heb voor mijn gevoel niet het recht deze vleugels mee te nemen. Laat de natuur maar zijn werk doen en de vogel tot aarde doen wederkeren.

20140412_175104

Vogelgriep

Als ik de vleugels omdraai om de tekening te zien, vertelt een voorbijgangster dat dit gevaarlijk kan zijn. Vogels dragen ziektekiemen met zich me waartegen mensen niet zijn opgewassen en na de dood sterft het van de bacteriën. In 2006 werd een dode roofvogel in verband met vogelgriep nog een verdachte vogel genoemd.

 Rottingsbacteriën

De vrouw geeft me een vochtig doekje. ‘Voorzichtig met je kind, raak zijn voedsel maar niet meer aan.’ Ik schrik en neem me voor mijn handen, zodra ik thuis ben, onder te dompelen in alcohol. Ik ben altijd vrij gemakkelijk met dode dieren, in elk geval met haar en veren, maar raak vanaf nu nooit meer een dode vogel aan. Later Google ik wat en ontdek ik dat het wel meevalt. Mits er niet teveel pathogene bacteriën op zitten, de rottingsbacteriën kunnen niet veel kwaad. Sterker nog, er zijn mensen die rottend vlees eten! Voor de zekerheid was ik mijn handen.

 Kuiken

Ik stuur de foto’s naar een bevriende vogelaar. Het blijkt inderdaad een roofvogel te zijn, maar één van de nacht: een bosuil. De eieren waren vroeg dit jaar, de natuur staat behoorlijk op zijn kop door de klimaatverandering en deze zogeheten ‘takkeling’ kroop rond 1 maart uit het ei. Het uilskuiken kon nog niet goed vliegen en zijn ouders bleven hem voeren. De nog aanwezige veren wezen op een aanval door vermoedelijk een havik. Een marter of vos zou bij zijn prooi de veren hebben afgebeten.

Het blijft voor mij een vraag waarom de havik alleen kop en borst heeft opgegeten en vervolgens zijn prooi hier liet liggen. Misschien een fijnproever die geen ingewanden lust?

Moordpaar

Als we twee dagen later weer langs de plek des onheils lopen, horen we de kreten van een roofvogel. Een havik zo te zien. Er komt een tweede aangevlogen die zijn of haar, dat kan ik niet zien, wederhelft antwoordt. De vogels landen in de boom en kijken naar ons. We kijken terug. Dan stijgen de vogels op en vliegen naar het konijnenveld, op zoek naar de volgende prooi. We hebben de vermoedelijke daders gezien. Prachtig vind ik het om zo vaak op een plek in de natuur te komen dat je de dieren en hun onderlinge relaties leert kennen.

 

Ik blog over natuur(educatie), ook voor u. Meer weten? Neem contact met me op!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *